منبع: HadeethEnc.com, فارسی v۱.۳۰.۰
متن عربی
عن عقبة بن عامر رضي الله عنه : أن رسول الله صلى الله عليه وسلم قال: «ألَمْ تَرَ آيَاتٍ أُنْزِلَتْ هذِهِ اللَّيْلَةَ لَمْ يُرَ مِثْلُهُنَّ قَطُّ؟ (قل أعوذ برب الفلق) و(قل أعوذ برب الناس)».
ترجمه
از عقبة بن عامر رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «ألَمْ تَرَ آيَاتٍ أُنْزِلَتْ هذِهِ اللَّيْلَةَ لَمْ يُرَ مِثْلُهُنَّ قَطُّ؟ (قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ) وَ (قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ)»: «آيا می دانی که امشب آياتی بر من نازل شد که هرگز همانندِ آن ديده نشده است؟ "قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ" و "قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ"».
شرح
از عقبة بن عامر رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «ألَمْ تَرَ»؛ به معنای «ألم تعلم» یعنی: "آیا می دانی؟" می باشد؛ و این خطاب بطور خاص برای شخص راوی است و منظور آن عام است و همه را در بر می گیرد. این کلمه، کلمه تعجب است و در ادامه به علت تعجب اشاره دارد که می فرماید: «هرگز همانندِ آن ديده نشده است»؛ یعنی در باب «تعوذ» همانند اینها دیده نشده است. و کلمه ی «قط» برای تاکید بر نفی است. اینکه می فرماید: «قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَق و قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ»؛ یعنی: هیچ سوره ای همانند این دو سوره وجود ندارد که تمام آیاتش با مضمون پناه بردن قاری از شر اشرار باشد. هیچکس نیست که از روی ایمان و صدق و راستی با این دو سوره از الله متعال پناه بخواند مگر اینکه الله متعال به او پناه می دهد و او را در پناه خود جای می دهد؛ بنابراین شایسته است که انسان با این دو سوره به الله پناه ببرد.
شرح: العربية
عن عقبة بن عامر رضي الله عنه قال: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم : "ألم تر"، أي: ألم تعلم، وهو خطاب خاص للراوي، والمراد به عام للجميع، وهي كلمة تعجب، وأشار إلى سبب التعجب، بقوله: "لم ير مثلهن"، أي: في بابها وهو التعوذ، وقوله: "قط"، لتأكيد النفي، قوله: "قل أعوذ برب الفلق"، و "قل أعوذ برب الناس"، أي: لم توجد آيات سورة كلهن تعويذ للقارىء من شر الأشرار مثل هاتين السورتين، ما تعوذ بهما متعوذ عن إيمان وصدق إلا أعاذه الله عز وجل، فالحاصل أن الإنسان ينبغي أن يتعوذ بهاتين السورتين.
- فضل سورتي الفلق والناس، وأنهن من خير ما أنزل على رسول الله -صلى الله عليه وسلم-.
- اقتصار النبي –صلى الله عليه وسلم- عليهما في التعويذ؛ لاشتمالهما على الجوامع في المستعاذ به والمستعاذ منه.