حدیث

رسول الله صلی الله علیه وسلم سوار بر شترش نماز می خواند؛ و شتر رو به هر سو می کرد؛ و چون می خواست نماز فرض بخواند، از شتر پایین آمده و رو به قبله می نمود.

منبع: HadeethEnc.com, فارسی v۱.۳۰.۰

صحیح استبه روایت بخاری

متن عربی

عن جابر رضي الله عنه قال: «كان رسول الله صلى الله عليه وسلم يُصلِّي على راحِلَته، حيث تَوَجَّهَت فإذا أراد الفَرِيضة نَزل فاسْتَقبل القِبْلة».

ترجمه

از جابر رضی الله عنه روایت است که می گوید: رسول الله صلی الله علیه وسلم سوار بر شترش نماز می خواند و شتر رو به هر سو می کرد؛ و چون می خواست نماز فرض بخواند، از شترش پایین آمده و رو به قبله می نمود.

شرح

رسول الله صلی الله علیه وسلم در وقت سفر خود را به مشقت نمی انداخت که از پشت شترش پایین آمده و بر روی زمین نماز نفل بخواند، بلکه بر پشت آن نماز می گزارد؛ مؤید این مطلب، حدیثی است که ابن عمر و دیگران از رسول الله صلی الله علیه وسلم روایت کرده اند مبنی بر اینکه ایشان در سفر بر پشت شترش و هر سو که شتر رو می کرد، نماز می گزارد. به روایت بخاری. وقتی رسول الله صلی الله علیه وسلم بر پشت شتر بود، به همان جهتی که شترش می رفت، نمازش را می گزارد، تفاوتی نداشت که روی شتر در جهت قبله بود یا نه. اما هنگام نمازهای فرض، یعنی نمازهای پنج گانه، از مرکبش پایین می آمد و رو به قبله، بر زمین نماز می خواند. و در حدیث ابن عمر رضی الله عنهما آمده است: «این کار را - یعنی نماز خواندن بر پشت مرکب را - در رابطه با نمازهای فرض انجام نمی داد». متفق علیه نماز فرض باید بر روی زمین ادا شود، مگر اینکه عذری شرعی وجود داشته باشد، مانند باران یا ترس از دشمن؛ در این صورت می توان بر روی مرکب نیز آن را ادا نمود، یا چنانچه فردی مریض باشد می تواند نمازش را نشسته و بر روی رخت خوابش نیز ادا کند، به ویژه اگر ترس خارج شدن وقت نماز باشد. دلایلی که به تخفیف و آسانگیری این دین و رفع حرج و سختی از این امت اشاره دارد، بر این مطلب دلالت می کند، از جمله این آیه که می فرماید: «لاَ يُكَلِّفُ اللّهُ نَفْساً إِلاَّ وُسْعَهَا» [بقره: 286] «الله به هیچکس جز به اندازۀ توانش تکلیف نمی کند». و اینکه رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «إِذا أَمَرْتُكُمْ بأَمْرٍ فَأْتُوا مِنْهُ ما اسْتَطَعْتُمْ»: «چون شما را به انجام کاری دستور دادم، تا آنجا که می توانيد به آن عمل کنيد».

شرح: العربية

كان النبي صلى الله عليه وسلم لا يَتكلف النُّزول من فوق راحِلته، بل يصلي عليها، وهذا إذا كان في سَفَر، ويؤيده ما رواه ابن عمر وغيره أن النبي صلى الله عليه وسلم كان يُصلي في السَّفر على راحِلته، حيث تَوَجَهت به. رواه البخاري، فإذا كان صلى الله عليه وسلم على راحلته، فإنه يُصلي حيث كان وجْه رِكَابه، سواء كان في جَهة القبلة أو غير جهة القِبلة، فإذا كانت الصلاة مفروضة، وهي الصلوات الخمس فإنه يَنزل عن دَابته، ويصلي على الأرض مُستقبلًا القِبْلة، وفي حديث ابن عمر رضي الله عنهما : (ولم يكن يَصْنَعُه -أي الصلاة على الدَّابة- في المكْتُوبة) متفق عليه. فصلاة الفريضة لا بد من إيقاعها على الأرض، إلا لعُذر شَرعي كمَطر أو خَوف عدو فلا بأس أن يؤديها على راحِلته، أو مرض فيصليها على سريره جالسًا، وبالأخص إذا خشي خروج وقتها، ويؤيده أدلة التيسير والتخفيف ورفع الحرج عن هذه الأُمَّة ومن ذلك قوله تعالى : (لا يكلف الله نفسًا إلا وسعها) وقوله صلى الله عليه وسلم : (إذا أمرتكم بأمر فأتوا منه ما استطعتم).

  • جوازُ صلاة النَّافلة على الرَّاحلة في السَّفر، ولو بلا عُذر.
  • التَّسهيلُ والتَّخفيف في النَّوافل ترغيبًا في الإكثار منها.
  • أنه لا يلزمُ المصلِّي على الرَّاحلة استقبالُ القِبْلة، بل يتوجَّه حيث جهة سَيره.
  • أن المُصلي على الرَّاحِلة يُصلي إلى الجِهة التي تَوَجَهت به راحِلته، فلو صلَّى إلى غير الجِهة التي اتجهت به راحِلَته لم تصح صلاته.
  • أن فعل النبي -صلى الله عليه وسلم- حجة؛ لأن جابرا -رضي الله عنه- ذَكَره للاستدلال به.
  • فيه أن فعل النبي -صلى الله عليه وسلم- مُخصِّص للدليل القَولي، وهو قوله تعالى: (ومن حيث خرجت فَوَلِّ وجهك شَطر المسجد الحَرام)، [ البقرة : 149].
  • أن صلاة المكتوبة لا تجوز على الراحلة إلا مع وجود العذر.

موضوع‌ها

گزارش اشتباه

بیشتر