منبع: HadeethEnc.com, فارسی v۱.۳۰.۰
متن عربی
عن عبد الله بن عمرو رضي الله عنهما أن النبي صلى الله عليه وسلم قال: «لا تُجادِلوا في القرآن؛ فإنَّ جِدالًا فيه كُفرٌ».
ترجمه
از عبدالله بن عمرو رضی الله عنهما روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «لا تُجادِلوا في القرآن؛ فإنَّ جِدالًا فيه كُفرٌ»: «درباره قرآن وارد جدل (باطل) نشوید؛ زيرا جدال در قرآن، انسان را به کفر می کشاند».
شرح
رسول الله صلی الله علیه وسلم از جدال در قرآن نهی می کند، زیرا این کار انسان را به کفر می کشاند؛ به این صورت که قرآئت آیه و یا کلمه ای را بشنود که خود تا بحال ندیده و بدان آگاهی ندارد و بلافاصله قاری را متهم به اشتباه نموده و آنچه شنیده به غیر از قرآن نسبت می دهد، یا اینکه در رابطه با معنای آیه ای با دیگری مجادله نماید، درحالی که نسبت به معنای آن آگاهی ندارد که در نتیجه گمراه می شود. چه بسا این جدال، او را از دریافت حق باز دارد، اگرچه وجه آن برایش روشن باشد؛ از این رو جدال تحریم شده و کفر نامیده شده است؛ زیرا صاحبش را به سوی کفر سوق می دهد؛ ولی چنانچه انسان از اینگونه امراض سالم و محفوظ باشد، در این صورت جدال برای وی مباح یا پسندیده است؛ مانند کسی که برای یادگیری یا اظهار حق سؤال می کند. چنانکه الله متعال می فرماید: «وَجَادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ»: «و با ايشان به شيوه ی نيکوتر و بهتر گفتگو کن».
شرح: العربية
نهى النبي صلى الله عليه وسلم عن الجدال في القرآن؛ لأنه يؤدي إلى كفر؛ وذلك لأن الإنسان قد يسمع قراءة آية أو كلمة لم تكن عنده، ولا علم له بها فيتسرع ويخطِّئ القارئ وينسِب ما يقرؤه إلى أنه غير قرآن، أو يجادله في معنى آية لا علم له بها ويضلله، والجدال ربما صرفه عن الحق وإن ظهر له وجهه، فلذلك حُرِّم وسُمِّي كفرًا؛ لأنه يؤدي بصاحبه إلى الكفر، ومتى سلم الإنسان من ذلك كله فهو مباح أو محمود، كمن يسأل للتعلم أو لإظهار الحق، كما قال تعالى : {وجادلهم بالتي هي أحسن}.
- النهي عن الجدال في القرآن.
- الجدال في القرآن بما يؤدي إلى رده أو رد بعضه أو تكذيب ما جاء فيه من الحق يؤدي بصاحبه إلى الكفر.
- المراد بالجدل المنهي عنه في الحديث: الجدال على الباطل, وأما طلب المغالبة لإظهار الحق, فإنه محمود كما قال -تعالى-: {وجادلهم بالتي هي أحسن}.
- ينبغي على صاحب القرآن والسنة صيانتهما عن ذكر أدلتهما لمن لا يُنصِفُ من كافرٍ ومبتدع, ولا يعرضهما لمن هو أحذقُ منه بالجدل، وأبرعُ في المراء؛ لأن ذلك قد يكون سببًا في خذلان الحق.