منبع: HadeethEnc.com, فارسی v۱.۳۰.۰
متن عربی
عن أنَسُ بنُ مالك رضي الله عنه قال: «أَنَّ جَارِيَةً وُجِدَ رَأْسُهَا مَرْضُوضاً بَيْنَ حَجَرَيْنِ، فَقِيلَ من فَعَلَ هَذَا بِك: فُلانٌ، فُلانٌ؟ حَتَّى ذُكِرَ يَهُودِيٌّ، فَأَوْمَأَتْ بِرَأْسِهَا، فَأُخِذَ الْيَهُودِيُّ فَاعْترف، فَأَمَرَ النَّبِي صلى الله عليه وسلم أَنْ يُرَضَّ رَأْسَهُ بَيْنَ حَجَرَيْنِ». وَلِمُسْلِمٍ وَالنَّسَائِيَّ «أَنَّ يَهُودِيّاً قَتَلَ جَارِيَةً عَلَى أَوْضَاحٍ، فَأَقَادَهُ رَسُولُ الله».
ترجمه
از انس بن مالک رضی الله عنه روایت است که می گوید: دختر بچه ای درحالی پيدا شد که سرش بين دو سنگ کوبيده شده بود. به او گفتند: چه کسی با تو چنين کرده است؟ فلانی با تو چنین کرده؟ فلانی چنین نموده؟ تا اينکه نام يک يهودی را آوردند؛ دختر بچه با سرش اشاره کرد که او با من چنين کرده است. پس آن يهودی را گرفتند و به این کار اعتراف کرد؛ سپس رسول الله صلى الله عليه و سلم دستور داد تا سرش بين دو سنگ کوبيده شود. و در روایت مسلم و نسائی آمده است: يک يهودی دختر بچه ای را برای گرفتن زيور آلات نقره اش کشت که رسول الله صلى الله عليه وسلم او را قصاص کرد و کشت.
شرح
در زمان رسول الله صلی الله علیه وسلم دختربچه ای پیدا شد که سرش بین دو سنگ کوبیده شده بود و هنوز زنده بود؛ از او پرسیدند که چه کسی این بلا را بر سر تو آورده است؛ و اسامی کسانی را برای او ذکر کردند که احتمال می رفت او را کشته باشند؛ تا اینکه اسم فردی یهودی را بردند که با سرش به نشان تایید اشاره نمود که او این بلا را بر سر وی آورده است. بنابراین متهم به قتل دختر شد و او را گرفتند و اعتراف کرد که به خاطر زیورآلات نقره ای که داشته او را کشته است؛ این بود که رسول الله صلی الله علیه وسلم همان کاری را با او کرد که با آن دختربچه کرده بود و سرش در بین دو سنگ کوبیده شد.
شرح: العربية
وُجِد على عهد النبي صلى الله عليه وسلم جاريةٌ قد دُقَّ رأسها بين حَجَرين و بها بقية من حياة، فسألوها عن قاتلها يُعدِّدون عليها من يظنون أنهم قتلوها، حتى أتَوا على اسم يهودي فأومأت برأسها أي نعم، هو الذي رضَّ رأسها، فصار متهماً بقتلها، فأخذوه وقرروه حتى اعترف بقتلها، من أجل حُلي فضة عليها فأمر النبي صلى الله عليه وسلم أن يُجازَى بمثل ما فعل، فرُضَّ رأسه بين حجرين.
- أن الرجل يُقتَل بالمرأة.
- القاتلُ يُقتَل بمثلِ ما قَتَلَ به، إلا في المحرم كالتحريق والقتل بفعل الفاحشة.
- قبول قول الْمَجْنِي عليه في اتهام أحد فيقرر ويحبس حتى يقر.
- قتل الذِّمي بالمسلم.
- يشهد لهذا الحديث قوله -تعالى-: (وَإِنْ عَاقَبْتُمْ فَعَاقِبُوا بِمِثْلِ مَا عُوقِبْتُمْ بِهِ وَلَئِنْ صَبَرْتُمْ لَهُوَ خَيْرٌ لِلصَّابِرِينَ).
- ثبوت القصاص في القتل بالمثقل، كالحجر، وأنه لا يختص بالمحدد، كالسيف، وهو مذهب الجمهور.