منبع: HadeethEnc.com, فارسی v۱.۳۰.۰
متن عربی
عَنْ عَلِيٍّ رضي الله عنه قَالَ: كُنْتُ رَجُلًا مَذَّاءً وَكُنْتُ أَسْتَحْيِي أَنْ أَسْأَلَ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِمَكَانِ ابْنَتِهِ فَأَمَرْتُ الْمِقْدَادَ بْنَ الْأَسْوَدِ فَسَأَلَهُ فَقَالَ: «يَغْسِلُ ذَكَرَهُ وَيَتَوَضَّأُ». وَلِلبُخَاريِّ: فَقَالَ: «تَوَضَّأْ وَاغْسِلْ ذَكَرَكَ».
ترجمه
از علی ـ رضی الله عنه ـ روایت است که فرمود: من مردی بودم که زیاد مذی از من خارج میشد و به دلیل جایگاه دختر پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ [و اینکه داماد ایشان بودم] شرم میکردم که در این باره از ایشان بپرسم، پس از مِقداد بن اَسوَد خواستم که در این مورد از ایشان سؤال کند، پس فرمودند: «يَغْسِلُ ذَكَرَهُ وَيَتَوَضَّأُ»: «آلت خود را میشوید و وضو میگیرد». و در روایت بخاری آمده که فرمود: «تَوَضَّأْ وَاغْسِلْ ذَكَرَكَ»: «وضو بگیر و آلت خود را بشوی».
شرح
علی بن ابی طالب ـ رضی الله عنه ـ خبر میدهد که از ایشان بسیار مذی خارج میشد - و مذی آبی است شفاف و رقیق و لزج که هنگام شهوت یا پیش از جماع از انسان خارج میشود -، و نمیداند که وقتی مذی خارج میشود چه کاری انجام دهد. و از اینکه خود در این مورد از پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ بپرسد، شرم میکند زیرا همسرش فاطمه، دختر پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ بود. بنابراین از مقداد بن اسود میخواهد که در اینباره از پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ بپرسد. و پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ چنین پاسخ میدهد که: آلت خود را میشوید، سپس وضو میگیرد.
فواید
- فضیلت علی بن ابی طالب رضی الله عنه، زیرا حیا مانع او نشد که این سؤال را با واسطه بپرسد.
- جواز نیابت در پرسش شرعی.
- جواز خبر دادن انسان از چیزی در مورد خود که از آن شرم میکند، به سبب مصلحت.
- نجاست مَذْی و وجوب شستن آن از بدن و لباس.
- خروج مَذْی از باطل کنندههای وضو است.
- وجوب شستن آلت و بیضهها به دلیل ورود آن در حدیثی دیگر.
شرح: العربية
أَخْبَرَ عليّ بن أبي طالب رضي الله عنه أنه كان كثيرًا ما يَخْرُجُ منه المَذي -وهو ماءٌ أبيض رقيق لَزِجٌ يَخرج مِن الذَّكَرِ عند الشهوة أو قبل الجماع-، ولا يَعرف كيف يفعل مع خروجه، فاستحيا أن يسألَ النبيَّ صلى الله عليه وسلم؛ لأنه زوجُ فاطمة ابنة النبي صلى الله عليه وسلم، فطلب من المقداد بن الأسود أن يسأل النبيَّ صلى الله عليه وسلم عن ذلك، فأجابه صلى الله عليه وسلم: بأن يَغسل ذَكَرَه ثم يتوضأ.
- فضيلة علي بن أبي طالب رضي الله عنه، حيث لم يمنعه الحياء من ترك السؤال بواسطة.
- جواز الاستنابة في الاستفتاء.
- جواز إخبار الإنسان عن نفسه بما يَستحي منه للمصلحة.
- نجاسة المَذيِ، ووجوب غسله من البدن والثوب.
- خروج المذي من نواقض الوضوء.
- وجوب غسل الذكر والخصيتين لوروده في حديث آخر.