همين گناه برای انسان کافی است که غذا (و هزينه های) کسی را که مخارجش با اوست، تأمين نکند.

متن عربی

عن خَيْثَمَةَ، قال: كنا جلوسًا مع عبد الله بن عمرو، إذ جاءه قَهْرَمَانٌ له فَدَخَلَ، فقال: أَعْطَيْتَ الرَّقِيقَ قُوتَهُمْ؟ قال: لا، قال: فَانْطَلِقْ فَأَعْطِهِمْ، قال: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم : «كَفَى بِالْمَرْءِ إِثْمًا أَنْ يَحْبِسَ عَمَّنْ يَمْلِكُ قُوتَهُ».

ترجمه

از خَيْثَمَه روایت است که می گوید: ما همراه عبدالله بن عمر نشسته بودیم که متصدی کارهایش وارد شد و عبدالله به وی گفت: آیا غذای بردگان را داده ای؟ وی گفت: نه؛ عبدالله گفت: پس برو و غذای شان را بده. رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «كَفَى بِالْمَرْءِ إِثْمًا أَنْ يَحْبِسَ عَمَّنْ يَمْلِكُ قُوتَهُ»: «همين گناه برای انسان کافی است که غذا (و هزينه های) کسی را که مخارجش با اوست، تأمين نکند».

شرح

در این حدیث عبدالله بن عمر بیان می کند که مسئولیت انسان در برابر کسانی که نفقه ی آنها را بر عهده دارد، زیاد است. چنانکه وقتی متوجه می شود متصدی امور وی نفقه ی بردگان را به آنها نداده است، حدیث رسول الله صلی الله علیه وسلم را یادآور می شود که ضایع کردن حق زیردستان و بی توجهی به آنها و بخل ورزیدن و نفقه ندادن به آنان، از بزرگ ترین اسباب گناه می باشد.

موضوع‌ها

• فقه و اصول
• فقه خانواده
• هزینه هاى معيشت زن و فرزند