منبع: HadeethEnc.com, فارسی v۱.۳۰.۰
متن عربی
عن عبد الله بن أبي أوفى قال: قلت: "هل كنتم تُخَمِّسُون -يعني الطعام- في عهد رسول الله صلى الله عليه وسلم ؟ فقال: «أصبنا طعامًا يوم خَيبر، فكان الرجلُ يَجيء فَيَأخذُ مِنه مِقدارَ ما يَكفيه، ثم يَنْصَرِف».
ترجمه
از عبدالله بن ابی اوفی روایت است که می گوید: به یکی از صحابه گفتم: آیا شما در زمان رسول الله صلی الله علیه وسلم خوراکی هایی را که به دست می آوردید به پنج قسمت تقسیم می کردید؟ وی گفت: ما در روز خیبر به مواد خوراکی دست پیدا کردیم و هریک از مجاهدان می آمد و به مقدار نیاز خود از آن بر می داشت و باز می گشت.
شرح
حدیث مذکور بر این مساله دلالت دارد که اگر مجاهدی نیازمند تغذیه از غذایی باشد که در غنایم گرد آمده است، می تواند از آن استفاده کند بدون اینکه چیزی از آن را ذخیره نماید؛ بلکه به اندازه ی نیازش از آن استفاده می کند و بازمی گردد؛ اما ذخیره کردن از این خوراکی ها از مصادیق غلول و خیانت در غنیمت می باشد؛ چون خوردن از این غذا به اندازه ی نیاز، خیانت در غنیمت محسوب نمی شود؛ بلکه برداشتن از غنیمت به این صورت از آن نهی شده که کسی از اموال غنیمت چیزی را تنها به خود اختصاص دهد؛ اما در آنچه دیگران نیز با وی مشارکت دارند مثل استفاده از خوراکی ها و میوه ها، اشکالی در آن نیست.
شرح: العربية
دل الحديث على أن المجاهد إذا احتاج إلى الأكل مما جمع من طعام الغنائم فله ذلك، دون أن يدّخِره، بل يأكل منه حاجته دون زيادة ثم ينصرف، أما ادخاره فهذا غلول، لكن الأكل منه بقدر الحاجة ليس بغلول، وإنما نُهي عن الأخذ من الغنيمة بحيث ينفرد به عن إخوانه المجاهدين، أما ما يشاركه فيه غيره من الطعام والفاكهة فلا حرج فيه.
- جواز أخذ الطَّعام اليسير من المغنم قبل القسمة.
- أنَّ أخذ هذه الأشياء ليس من الغلول المحرَّم المنهي عنه.