منبع: HadeethEnc.com, فارسی v۱.۳۰.۰
متن عربی
عن ابن عباس رضي الله عنهما أن النبي صلى الله عليه وسلم مر عليه حمار قد وُسِمَ في وجهه، فقال:«لعن الله الذي وسمه». وفي رواية لمسلم أيضا: نهى رسول الله صلى الله عليه وسلم عن الضرب في الوجه، وعن الوسم في الوجه»
ترجمه
از ابن عباس رضی الله عنهما روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم از کنار الاغی گذشت که صورتش داغ شده بود؛ پس فرمود: «لَعَنَ اللهُ الَّذِي وَسَمَهُ»: «لعنت الله بر کسی که او را داغ کرده است». و همچنین در روایتی از مسلم آمده است: رسول الله صلی الله علیه وسلم از ضربه زدن به صورت و از داغ گذاری در صورت حیوان نهی کرده است.
شرح
در این حدیث به شدت از داغ گذاری در صورت حیوان و همچنین ضربه زدن به صورت آن نهی می شود و با وعید شدیدی برای کسی همراه است که چنین رفتاری با حیوان دارد. علما این کار را از جمله گناهان کبیره شمرده اند و علت این نهی را چنین توضیح داده اند که: صورت لطیف بوده و همه ی زیبایی ها را در خود جمع کرده است و اعضای صورت لطیف و گرانقدر بوده و بیشتر ادراک با آنها صورت می گیرد که ضربه زدن به صورت همه ی این موارد را دچار اختلال می کند و چه بسا صورت را دگرگون کرده و باعث زشتی آن شود؛ و چون صورت دچار مشکل شود، امکان پوشاندن آن نیست و ضربه به هر صورتی باشد، غالبا اثر خود را در صورت به جای می گذارد.
شرح: العربية
في هذا الحديث النهي الأكيد والوعيد الشديد فيمن وسَم حيوانًا في وجهه وكذا الضرب في الوجه. قد عَدَّه العلماء -رحمهم الله- من كبائر الذنوب وعلل العلماء للنهي؛ بأن الوجه لطيف يجمع المحاسن، وأعضاؤه نفيسة لطيفة وأكثر الإدراك بها فقد يبطلها ضرب الوجه وقد ينقصها وقد يشوه الوجه والشين فيه فاحش لأنه بارز ظاهر لا يمكن ستره ومتى ضربه لا يسلم من شين غالبا.
- النهي عن الوَسْم في الوجه.
- فيه النهي عن ضرب الوجه، ولو للتأديب.
- جواز لعن من وسَم في الوجه.
- الوسم في الوجه من كبائر الذنوب؛ لأن فاعله استحق اللعن.
- الأمر بالرفق بالحيوان.
- فيه جواز وسْم الحيوان في غير الوجه.