Majiya: HadeethEnc.com, Hausa v1.25.0
Rubutun Larabci
عن أنس بن مالك رضي الله عنه مرفوعاً: «إنَّ الكافر إذا عمل حسنة، أُطْعِمَ بها طُعْمَةً من الدنيا، وأما المؤمن فإِنَّ اللهَ تعالى يدخر له حسناته في الآخرة، ويُعْقِبُهُ رزقًا في الدنيا على طاعته». وفي رواية: «إنَّ الله لا يظلم مؤمنا حسنة، يُعْطَى بها في الدنيا، ويُجْزَى بها في الآخرة، وأما الكافر فَيُطْعَمُ بحسنات ما عمل لله تعالى في الدنيا، حتى إذا أفضى إلى الآخرة، لم يكن له حسنة يُجْزَى بها».
Fassara
Daga Anas -Allah ya yarda da shi- zuwa ga Manzon Allah: "Lallai kafiri idan ya aikata Kyakkyawan aiki, sai a ciyar da shi Abinci a Duniya, Kuma Mumini Saboda Allah yana masa tanadin Kyawawan lada a Lahira, kuma ya bibiye shi da arziki a cikin Duniya kan biyayyarsa"
Sharhi
Idan kafiri ya yi biyayya, Allah Madaukakin Sarki zai azurta shi da shi a nan duniya, amma idan mumini ya yi biyayya, to Allah ya ajiye masa domin ya ba shi lada a lahira, kuma shi ma ya samar masa a wannan duniya da biyayyar sa. A ruwaya ta biyu, Allah - Mai girma da daukaka - ba ya barin mumini cikin ladar ayyukansa na alheri, ta yadda zai wadata su da su a nan duniya, kuma ya saka masa da su a lahira, da kuma na mara imani, zai azurta shi a duniya sakamakon kyawawan ayyukansa, koda kuwa ya kasance zuwa Lahira ba shi da wani aiki mai kyau wanda za a saka masa. Malaman sun yi ijma’i a kan cewa kafirin da ya mutu saboda kafircinsa ba shi da lada a lahira, kuma ba za a ba shi lada ba daga wani aikinsa a wannan duniyar da ke kusa da Allah Madaukaki. Saboda sharadin karbar aiki imani ne, kuma ya bayyana a cikin wannan hadisin cewa ana ciyar da shi a wannan duniya da abin da ya aikata na kyawawan ayyuka, wato, da abin da ya yi na kusanci ga Allah - Maɗaukaki - wanda ba ya rasa niyya, kamar alakar rahama, sadaka, 'yanci, karbar baki, saukaka ayyukan alheri, da makamantansu. Amma idan kafiri ya aikata irin wadannan kyawawan ayyukan sannan ya musulunta, to za a ba shi lada a kansu a lahira, kamar yadda hadisin ya nuna: (Na musulunta ne saboda abin da na bayar na alheri).
Sharhi: العربية
إن الكافر إذا فعل طاعة رزقه الله عز وجل بها في الدنيا، أما المؤمن إذا فعل طاعة فإن الله يحتفظ بها له ليجازيه بها في الآخرة، ويرزقه أيضا في الدنيا على طاعته. وفي الرواية الثانية أن الله -تبارك وتعالى- لا يترك مجازاة المؤمن على حسناته، فيرزقه بها في الدنيا، ويثيبه عليها في الآخرة، وأما الكافر فيرزقه في الدنيا مقابل حسناته حتى إذا صار إلى الآخرة لم يكن له حسنة يثاب عليها. أجمع العلماء على أن الكافر الذي مات على كفره لا ثواب له في الآخرة، ولا يجازى فيها بشيء من عمله في الدنيا متقربًا إلى الله تعالى ؛ لأن شرط قبول العمل الإيمان، وصرح في هذا الحديث بأنه يطعم في الدنيا بما عمله من الحسنات أي بما فعله متقربا به إلى الله تعالى ، مما لا يفتقر صحته إلى النية كصلة الرحم والصدقة والعتق والضيافة وتسهيل الخيرات ونحوها. وأما إذا فعل الكافر مثل هذه الحسنات ثم أسلم فإنه يثاب عليها في الآخرة كما دل عليه حديث: (أسلمت على ما أسلفت من خير).
- بيان عدل الله مع عباده بأن يوفيهم أجورهم حتى الكفرة الفجرة.
- أن الكافر يجزى على عمله الحسن في الدنيا إما بزيادة ماله، أو دفع مكروه عنه، وليس له في الآخرة من نصيب؛ لأن الكفر يحبط الأجر في الآخرة، وأما المؤمن فإنه يجزى عليه في الدنيا والآخرة.