Kaynak: HadeethEnc.com, Türkçe v1.71.0
Arapça metin
عن أنس رضي الله عنه أنه قَالَ لِثابِتٍ رحمه اللهُ: ألاَ أرْقِيكَ بِرُقْيَةِ رسولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم ؟ قال: بلى، قال: «اللَّهُمَّ رَبَّ النَّاسِ، مُذْهِبَ البَأسِ، اشْفِ أنْتَ الشَّافِي، لاَ شَافِيَ إِلاَّ أنْتَ، شِفَاءً لاَ يُغَادِرُ سَقماً».
Çeviri
Enes b. Mâlik -radıyallahu anh- bir keresinde Sabit -radıyallahu anh-'a: "Senin üzerine Rasûlullah –sallallahu aleyhi ve sellem-'in rukyesini okuyayım mı?" diye sordu. Sabit de "Oku!" dedi. Bunun üzerine Enes b. Mâlik şu rukyeyi okudu: «Allah'ım! Sen insanların Rabbisin! Sıkıntıyı giderensin! Şifa ihsan et. Zira sen eş-Şâfi'sin/şifa vericisin. Senden başka şifa verecek olan hiçbir kimse yoktur. Öyle bir şifa ver ki, hastalıktan eser kalmasın.»
Açıklama
Enes b. Mâlik -radıyallahu anh- bir keresinde Sabit el-Bunanî'yi çağırarak; "Senin üzerine Rasûlullah –sallallahu aleyhi ve sellem-'in rukyesini okuyayım mı?" diye sordu. Hastalığın gitmesi, acısının dinmesi ve şifa verdikten sonra tekrardan hastalığın gelmemesi için Rasûlullah –sallallahu aleyhi ve sellem- Rabbine çokça dua ve niyaz ederdi. Alimler şu üç şartın bir araya gelmesi halinde rukye yapmanın caiz olduğunu belirtmektedir: 1- Rukye yüce Allah'ın kelamı yahut isim ve sıfatları ile okunmalı 2- Arapça yahut manası anlaşılır kelimelerle olmalı. Hadislerde gelen lafızlarla olması müstehaptır. 3- Tesir'in rukye ile değil, yüce Allah'ın takdiri ile hasıl olduğuna inanılması.
Açıklama: العربية
أن أنس بن مالك رضي الله عنه دعا ثابتاً البناني وقال له ألا أرقيك برقية النبي صلى الله عليه وسلم ، فكان يدعو ربه للمريض أن يذهب عنه المرض وشدته وألمه وأن يجعل شفاء لا يأتي بعده مرضٌ، وقد أجمع العلماء على جواز الرقى عند اجتماع ثلاثة شروط: 1-أن يكون بكلام اللّه تعالى أو بأسمائه أو بصفاته. 2-وأن يكون باللسان العربي أو بما يعرف معناه من غيره، ويستحب أن تكون بالألفاظ الواردة في الأحاديث. 3-أن يعتقد أن الرقية لا تؤثر بذاتها بل بتقدير اللّه تعالى .
- جواز الرقية من كل الآلام.
- عيادة المريض من حقوق أهل الإسلام على بعضهم, وهي أحق في الأهل من غيرهم.
- التداوي وتعاطي الأسباب لا يقدح في التوكل بل هو حق التوكل, لكن ينبغي أن يكون تعلق المرء بربه لا بالأشياء المادية.