منبع: HadeethEnc.com, فارسی v۱.۳۰.۰
متن عربی
عن أبي هريرة رضي الله عنه «أن النبي صلى الله عليه وسلم عَرَضَ على قوم اليَمِين، فَأَسْرَعُوا فَأَمَرَ أن يُسْهَمَ بينهم في اليمين أَيُّهُم يَحْلِفُ».
ترجمه
از ابوهريره رضی الله عنه روايت است كه رسول الله صلى الله عليه وسلم از گروهی خواست تا سوگند ياد كنند. هريك از آنان می خواست جلوتر از ديگران سوگند ياد كند. پس رسول الله صلى الله عليه وسلم برای اينكه چه كسی زودتر سوگند ياد كند، در بین آنها قرعه كشی كرد.
شرح
دو نفری که با هم بر سر کالایی اختلاف کرده بودند و کالای مذکور در اختیار هیچیک از آنها نبود بلکه در اختیار شخص ثالثی بود و هیچیک دلیل و بینه ای برای ادعای خود به همراه نداشت، دعوای خود را جهت قضاوت نزد رسول الله صلی الله علیه وسلم آوردند؛ این بود که رسول الله صلی الله علیه وسلم از آنان خواست تا برای اثبات ادعای خود سوگند یاد کنند؛ بنابراین هریک قبل از دیگری قصد سوگند خوردن داشت؛ این بود که رسول الله صلی یالله علیه وسلم دستور داد تا بین آنها قرعه کشی صورت گیرد تا مشخص شود چه کسی باید سوگند یاد کند؛ لذا میان آنها قرعه کشی نمود تا اسم هریک از آنها در قرعه کشی مشخص شد، سوگند بخورد. حدیث مذکور بر این مساله دلالت دارد که اگر دو نفر در مورد کالایی که نزد فرد سوم است، ادعای مالکیت کردند و هیچیک از آنها برای ادعای خود دلیلی نداشت، یا هر دو دلیل داشتند و شخص سوم مدعی شد که نمی داند کالای مورد ادعا از آن کدامیک از آنهاست، در این صورت بین هر دو طرف مدعی، قرعه کشی می شود که اسم هریک از آنها در قرعه مشخص شد، قسم می خورد و کالای مذکور به وی داده می شود.
شرح: العربية
أفاد الحديث: أن النبي صلى الله عليه وسلم تخاصم إليه اثنان تنازعا عيناً ليست في يد واحدٍ منهما، ولا بينة لواحد منهما، وكانت تلك العين في يد شخص ثالث غيرهما، فعرض عليهما النبي صلى الله عليه وسلم اليمين، فتسارعا إليه وبادر كل منهما للحلف قبل الآخر، فأمر أن يسهم بينهم في اليمين أيهم يحلف، أي فأجرى صلى الله عليه وسلم بينهما قرعة، فأيهم خرج سهمه وَجَّه إليه اليمين. فدل هذا الحديث على أنه إذا تداعى رجلان متاعاً في يد ثالث، ولم يكن لهما بينة، أو لكل منهما بينة، وقال الثالث: لا أعلم إن كان هذا المتاع لهذا أو ذاك، فالحكم أن يقرع بين المتداعيين، فأيهما خرجت له القرعة يحلف ويعطى له.
- عرض اليمين على مَن عليه اليمين بأن يقول له القاضي: احلف.
- فيه إشارة إلى أنه لو حلف قبل أن تعرض عليه اليمين فإنه لا عبرة بحلفه.
- جواز القرعة إذا اشتبه الأحق من غيره فإنه لا بد للتمييز من القرعة.
- جواز المساهمة في الحقوق.