عادیات

وَٱلْعَـٰدِيَـٰتِ ضَبْحًا

سوگند به اسب‌های دونده که نفس‌زنان [به سوی میدان جهاد] پیش می‌روند.

فَٱلْمُورِيَـٰتِ قَدْحًا

و سوگند به اسب‌هایی که [با برخورد سُم‌هایشان به سنگ‌ها] جرقۀ [آتش] ایجاد می‌کنند.

فَٱلْمُغِيرَٰتِ صُبْحًا

باز سوگند به اسب‌هایی که در صبحگاهان [بر دشمن] یورش می‌برند.

فَأَثَرْنَ بِهِۦ نَقْعًا

و در آن هنگام گرد و غبار برمی‌انگیزند.

فَوَسَطْنَ بِهِۦ جَمْعًا

آنگاه در دل [سپاه دشمن] می‌تازند.

إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ لِرَبِّهِۦ لَكَنُودٌ

یقیناً انسان در برابر [نعمت‌های] پروردگارش بسیار ناسپاس است،

وَإِنَّهُۥ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٌ

و بی‌گمان، او [خود] بر این [ناسپاسی] گواه است،

وَإِنَّهُۥ لِحُبِّ ٱلْخَيْرِ لَشَدِيدٌ

و همانا او علاقۀ فراوانی به مال [دنیا] دارد.

۞ أَفَلَا يَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِى ٱلْقُبُورِ

آیا او نمی‌داند که در آن روز، آنچه در گور‌هاست، [همه زنده و] برانگیخته می‌شوند؟

وَحُصِّلَ مَا فِى ٱلصُّدُورِ

و آنچه در سینه‌هاست [همه] آشکار می‌گردد.

إِنَّ رَبَّهُم بِهِمْ يَوْمَئِذٍ لَّخَبِيرٌۢ

یقیناً در آن روز، پروردگارشان کاملاً به [وضع و حال] آنان آگاه است.