Hadisai

Mutane masu zafin rai da sahabbai gaba ɗaya a cikin wannan duniyar

Majiya: HadeethEnc.com, Hausa v1.25.0

Ingantacce neBuhari ne ya rawaito shi

Rubutun Larabci

عن أبي هريرة رضي الله عنه قال: لَقَد رَأَيت سبعين من أهل الصُّفَّةِ، مَا مِنهُم رَجُل عَلَيه رِدَاء، إِمَّا إِزَار، وإِمَّا كِسَاء، قد رَبَطوا في أعناقِهم، فمنها ما يبلغُ نصف الساقين، ومنها ما يبلغ الكعبين، فَيَجْمَعُهُ بيده كَرَاهِيَةَ أن تُرى عورَتُه.

Fassara

Daga Abu Huraira - Allah ya yarda da shi - ya ce: Na ga mutum saba'in daga cikin ajin, babu wani daga cikinsu da yake sanye da alkyabba, ko dai a matsayin budurwa, ko a matsayin tufa, an daure su kamar kulli a cikin wuyoyinsu, daya daga cikinsu yana da kusan rabin kafafu.

Sharhi

Mutanen da ke halin sune sahabban Annabi, tsira da amincin Allah su tabbata a gare shi, daga cikin matalautan bakin haure da suka bar gidajensu da kudinsu a Makka suka yi hijira daga gare ta zuwa Madina bayan ta kasance mafi soyuwa a gare su a kasar. Mutanen da ke da karfin sun fi maza sama da saba'in, kuma sifar silar ce mai inuwa a karshen masallacin Annabi, sallal Lahu alayhi wa alihi wa sallam, wanda a karkashinsa wadannan matalautan bakin haure suka kwana. Amma tufafin da suke sanyawa a lokacin rani da damuna, Abu Hurairah, Allah ya yarda da shi, ya ba mu labarinsu, kuma ya kasance yana daga cikin mutanen masu inganci yana cewa: (Babu wani mutum daga cikinsu da ke sanye da tufafi, ko dai jaket ko kuma tufa). An ce game da shi a yau kwat da wando, kuma an kira shi kwat da wando, kuma Abu Huraira ya ambata cewa ɗayansu bai jefa wannan abu ba, sai dai ya zama tufafi guda ɗaya wanda ke lulluɓe kansa daga sama zuwa ƙasa, kwatankwacin abin da ake kira a yau gajerun tufafi. Abu Huraira ya ce: (An daure su a wuyansu) wato daya daga cikinsu ya daura shi a wuyansa kamar yadda yaro ke daure tufafinsa a wuyansa. Domin tufafin da dole ne ya raba kuma ya sanya bai wadatar da shi ba, amma dai tsinin nasa yana kan wuyansa, Allah Ya yarda da su. Sai Abu Huraira ya ce: (Wasu daga cikinsu sun kai rabin kafafu) wato tsawon wannan tufafin daga kafada zuwa rabin kafafu, don haka ba ya kai wa idon sawu. Sannan ya ce: (Ciki har da abin da ya kai ga duga-dugai kuma ya tara shi da hannunsa, yana kyamar ganin tsiraicinsa) wato: a lokacin salla yana aibanta kansa don kada ya ga tsiraicinsa alhali yana durkusawa ko sujjada, Allah ya yi albarka ya kuma daukaka shi duka. Wannan shi ne lamarin dayawa daga cikin Sahabbai, yardar Allah ta tabbata a gare su, kamar yadda suka rayu cikin talauci da bukata kuma ba su doru a kan duniya da adonta ba, ko da aka bude musu duniya ba su shagaltar da ita ba, kuma sun kasance a kan yakini da zuhudu, har sai da Allah Ta’ala ya wuce.

Sharhi: العربية

أهل الصفة هم أصحاب النبي صلى الله عليه وسلم من المهاجرين الفقراء الذين تركوا ديارهم وأموالهم في مكة وهاجروا منها إلى المدينة بعد أن كانت أحب البلاد إليهم. وكان أهل الصفة أكثر من سبعين رجلاً، والصفة سقيفة مظللة كانت موجودة في آخر مسجد النبي صلى الله عليه وسلم ينام تحتها هؤلاء الفقراء من المهاجرين. أما ثيابهم التي كانوا يرتدونها في الصيف وفي الشتاء فيخبرنا عنها أبو هريرة رضي الله عنه وقد كان أحد أصحاب الصفة فيقول: (ما منهم رجل عليه رداء إما إزار وإما كساء)، إذ إنه من أجل أن يلبس أحدهم رداء لا بد أن يلبس تحته إزارا فالرداء يقال عنه اليوم البدلة وكانت تسمى أيضا حُلة، وأبو هريرة يذكر أن أحدهم ما كان يلقى هذا الشيء، بل هو ثوب واحد يستر به نفسه من أعلى إلى أسفل يشبه ما يسمى اليوم الملاية القصيرة. قال أبو هريرة: (قد ربطوا في أعناقهم) أي: يربطها أحدهم في رقبته كما يربط الصبي ثوبه في رقبته؛ لأنه لا يكفيه الثوب الذي عليه أن يفصله ويلبسه، وإنما طرفه في رقبته رضي الله عنهم. ثم قال أبو هريرة: (فمنها ما يبلغ نصف الساقين) أي: أن الطول لهذا الثوب من المنكب إلى نصف الساقين، فلا يصل إلى الكعبين. ثم قال: (ومنها ما يبلغ الكعبين فيجمعه بيده كراهية أن ترى عورته) أي: أنه في أثناء الصلاة يلمه على نفسه حتى لا ترى عورته وهو راكع أو ساجد رضي الله تبارك وتعالى عنهم أجمعين. وهذا هو حال كثير من الصحابة رضي الله عنهم، فقد عاشوا على الفقر والحاجة ولم يركنوا إلى الدنيا وزينتها، حتى لما فتحت عليهم الدنيا لم ينشغلوا بها ، وظلوا على قناعتهم وزهدهم، حتى توفاهم الله تعالى.

  • جواز لبس الثوب الواحد.
  • جواز المبيت في المسجد.
  • زهد أهل الصفة وانقطاعهم للعلم والجهاد في سبيل الله.
  • فيه دليل على أنه ليس من شرط صحة الصلاة ستر العاتقين.
  • حرص المؤمن على ستر عورته.
  • فضيلة الصحابة رضي الله عنهم، وصبرهم على الفقر، وضيق الحال، والاجتزاء من اللباس على ما يستر العورة، وقد أثابهم الله على ذلك فاستخلفهم في الأرض، ومكن لهم دينهم وبدلهم من بعد فقرهم غنى، ومن بعد خوفهم أمنا مع ما أعد الله لهم في الآخرة من الثواب في الجنة.

Maudu'ai

Ba da rahoton kuskure

Ƙari